Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

παραμυθια και αλλα περιεργα

που λες, ειναι ασχημο να μη πιστευεις πια στα παραμυθια.
ουτε σε ο,τι μαγικο κι αερινο μπορει να σου ειχαν αφησει καταλοιπο
κανοντας σε να πιστευεις εστω και για λιγο,
(οσο σου παιρνει να ανοιγοκλεισεις τα ματια)
-ιδιως εκεινες τις βραδυνες ωρες, που ολα ειναι ησυχα και ακους μονο ανασες στο δωματιο-
οτι ισως εχεις κι εσυ κατι απο μια κοιλαδα χαμενη μεσα σε ξεφωτα
που κυκλοφορουν μονοκεροι, ξωτικα και δεντρα που μιλανε.

ειναι ασχημο να ανακαλυπτεις πως τελικα εισαι μονο.. ενας ανθρωπος.

αλλα ελα να μιλησουμε για κεινες τις στιγμες.
τις μικρες.
που δεν διαρκουν περισσοτερο απ'ο,τι σου παιρνει να ανοιγοκλεισεις τα ματια
κι ομως, φτανουν για να ειναι ολα ξεκαθαρα, εστω για οσο διαρκουν μονο,
μεσα στο μυαλο σου

δεν υπαρχει τιποτα μπερδεμενο.
τιποτα αλλοιωμενο ή μισοκρυμμενο πισω απο παρωπιδες
φανερες ή μη
δικες σου ή των αλλων
πραγματικες ή φανταστικες.
δεν υπαρχουν ερωτησεις.

οι απαντησεις σε χιλιαδες ερωτηματικα,
οι πραγματικες εικονες χωρις τη θολουρα,
ειναι ολα εκει
στον μαυρο καμβα που εχεις μπροστα σου
τη μια στιγμη που οι πανω βλεφαριδες φιλανε πεταχτα τις κατω
καταδικασμενες να χωρισουν και παλι σε λιγο.
αιωνια σχεση απο αποσταση.
μια στιγμη διαυγειας με ολες τις απαντησεις μπροστα σου.
κι υστερα, οταν οι βλεφαριδες χωρισουν παλι
ολα ειναι οπως πριν.




(γεια σου ρε χρυσακι με τις κομματαρες σου)

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

παρε να 'χεις


''Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.

Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.'
'

Τάσος Λειβαδίτης




περι καταδικης της βιας, τα ειπε ωραια ο νικολας
και μιας και πρεπει να καταδικασουμε τη βια "απ'οπου κι αν προερχεται", αλλιως ειμαστε ολοι τρομοκρατες, εχω να πω οτι ξεχασα να καταδικασω τη βια του καρχαρια που τρωει τη φωκια, του λαγου που τρωει το καροτο, της αλεπους που τρωει τη κοτα και τα σχετικα του ζωικου βασιλειου.
δεν πιστευω να ξεχασα τιποτα?







(οι εικονες ειναι απο δω
http://sinthimatasetoixoys.wordpress.com/ )







Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

ενοχες και αλλες σταγονες

-δεν νιωθεις πια οτι σκορπιζεσαι ασκοπα? σου περασε?
-γαμωτο. τωρα απλα νιωθω οτι περναω καλα. κ δεν με νοιαζει.

αυτη η απενοχοποιηση των παντων και κυριως των επιθυμιων σου εχει και τα καλα της.
αλλα τι φταιει πραγματικα τελικα?
η απενοχοποιηση των επιλογων σου ή οι ιδιες οι επιλογες σου?
ποια ειναι η ριζα του κακου γιατρε μου?
τι απο τα δυο φταιει?
και τελικα τι γινεται?
μεταλλασσεσαι?

χανεις τον εαυτο σου
ή 
τωρα τον βρισκεις πραγματικα?

και πριν γιατι μπερδευοσουν?
ειχες μεγαλα 'πρεπει'
ή 
παραξενα 'θελω'

γιατι εχουμε ενοχες?
και τελικα, τι ειναι οι ενοχες? αυτες που συνοδευουν μερικα απο τα θελω μας.
ειναι η κλωστη που σε συνδεει με την ηθικη σου
με τον Θεο σου
με το σωστο σου?
ειναι η κλωστη που απο τη μια ειναι δεμενη με σενα και απο την αλλη με κατι απ αυτα και οταν πας να απομακρυνθεις (απο την ηθικη σου, τον Θεο σου, το σωστο σου), σου θυμιζει τι κανεις και ενιοτε σε τραβαει πισω?
 ή.. πολυ θα ηθελα να εχω κ εδω ενα 'η' που θα μου εδινε μια επιλογη λιγοτερο... ενοχικη.
αλλα μαλλον την ξερεις την απαντηση και την αγνοεις επιδεικτικα και ηθελημενα.
και ισως αυτο ειναι χειροτερο .

 και οταν δεν υπαρχουν πια ενοχες σε μια επιλογη που θα επρεπε να υπαρχουν, αυτο σημαινει οτι κοπηκε η κλωστη και εισαι πια μακρυα απο την ηθικη σου, τον Θεο σου, το σωστο σου ή οτι εβαλες την επιλογη σου πανω απ'αυτα? οτι δεν σε νοιαζουν πια?
και τι γινεται τοτε? τι εχεις?
μια ζωη απενοχοποιημενη, που ακολουθεις παντα τα θελω σου χωρις δευτερες σκεψεις και ισως ενδοιασμους? ή μια ζωη μακρυα απο καθε τι που μεχρι τοτε κρατουσε καθαρη τη συνειδηση σου?

και ειπε..'η ζωη δεν σε ρωταει. σου φερνει 5 πραγματα. ή τα ζεις ή οχι.'
μπερδευτηκες ε?

(χαθηκα λιγο, αλλα μια διαδρομη περιεργη μονοπβλουσε τις μερες μου αυτη την εβδομαδα. καποια στιγμη κανοντας την αλλη μια φορα, σκεφτηκα οτι ψιλοδευω προς τη μοιρα μου.
οι τοιχοι του νοσοκομειου οσα μετρα κι αν απεχουν μεταξυ τους, παντα σε πνιγουν.)

χαμογελο.
τσιου.