Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

απ αυτα τα βροχερα


Εξω εχει απ αυτες τις μουνταδες
με τη σιγανη βροχη
που θα βλεπαμε απο τις μαξιλαρες στο σαλονι
διαβαζοντας Δημουλα, Λειβαδιτη κ Αναγνωστακη.
Μ'αυτη τη σειρα.

Και ειναι που εχω τοσα πολλα καλα, διαφορετικα, νοσταλγικα, νευριασμενα να φωναξω
αλλα δεν θελω να τα πω ψιθυριστα στο αφτι αυτου του μπλογκ.
Δεν θελω να του τα πω ρε παιδι μου.
κι ετσι μενει να με κοιταζει περιμενοντας.
κ εγω -οπως παντα- βρισκω κατι να ψελλισω, αλλα δεν ειναι κ πολυ σχετικο
οποτε αφηνω τη βροχη να ποτισει αυτες τις διαολεμενες σιωπες που φυτευω τοσους μηνες εδω μεσα
μπας κ βλαστησουν.


ρε συ χρυσακι, πως λεγοταν το τραγουδι που μου ειχες στειλει κ πηγαινε καπως ετσι..

'Africa my love,  
I've been dreaming for a long time to see 
your landscape again for a long long trip
Africa my love'

καρμικο.

φιλια ρε!



Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Θεολογία της Απελευθέρωσης

Με τη Θεολογια της Απελευθερωσης, ηρθα 1η φορα σε επαφη περσυ  στα πλαισια ενος μαθηματος στη σχολη. Για λιγο την αφησα στην ακρη, αλλα φετος εχοντας στα χερια το βιβλιο του Γκουσταβο Γκουτιερεζ που τη γεννησε, δεν μπορω παρα να τη διακηρυξω παντου..
        Μια διαφορετικη θεολογια που δεν σφιγγει το χερι στο κρατος, ουτε σιωπα στη καταπιεση. Που δεν μενει μονο στο να κηρυττει την υπομονη, αλλα περναει στη πραξη. Ζητα την απελευθερωση απο οποιαδηποτε μορφη καταπιεσης. Μια θεολογια που σιγουρα καποιοι πρεπει να ξαναθυμηθουν..
 
"Η Θεολογία της Απελευθέρωσης αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’60 στη Λατινική Αµερική από κληρικούς και λαϊκούς που υποστήριζαν ότι «ο αγώνας για τη δικαιοσύνη και τη συµµετοχή στη διαµόρφωση του κόσµου αποτελούν συνιστώσες του κηρύγµατος του Ευαγγελίου, που είναι αποστολή της Εκκλησίας για τη σωτηρία της ανθρωπότητας και την απελευθέρωση από την καταπιεστική κατάσταση»¹. Σύντοµα απέκτησε υποστηρικτές και σε άλλες ηπείρους. Σε χώρες όπως οι Φιλιππίνες, η Ν. Κορέα, η Νοτιοαφρικανική Ένωση συναντάµε θεολόγους, κληρικούς και λαϊκούς που κινούνται στη «γραµµή» της Θεολογίας της Απελευθέρωσης. Μεγάλες µορφές όπως ο Χέλντερ Καµάρα, ο Γκουσταύο Γκουτιέρες, ο Αντόνιο Φραγκόζο, ο Όσκαρ Ροµέρο, ο Φράι Μπέττο κ.ά., µάχονται καθηµερινά µε κάθε τρόπο για τα δίκαια των λαών. Μαζί τους χιλιάδες κληρικοί, λαϊκοί, µοναχοί, µοναχές. Ο αγώνας τους κατασυκοφαντείται από τους ανθρώπους των αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής τους και από υποστηρικτές τους στο εξωτερικό. Αυτοί όµως δεν δειλιάζουν, δεν υποχωρούν. «Είµαι µια φωνή γι’ αυτούς που δεν έχουν καµιά» έλεγε ο Καµάρα². Άλλοι απ’ αυτούς φυλακίζονται, άλλοι περιθωριοποιούνται, άλλοι δολοφονούνται, άλλοι συλλαµβάνονται και βασανίζονται χωρίς έλεος. Ο Αρχιεπίσκοπος του Σαλβαδόρ Όσκαρ Ροµέρο δολοφονείται κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας από παρακρατικές ακροδεξιές οµάδες. Στην κηδεία του θα δώσουν το παρόν περισσότερα από 100.000 άτοµα. Οι δυνάµεις ασφαλείας θα επιτεθούν στο πλήθος. Περισσότεροι από 20 άτοµα θα δολοφονηθούν και άλλοι 200 θα τραυµατιστούν σοβαρά.
(ΠΗΓΗ)

"Η θεολογία της απελευθέρωσης γεννιέται στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στη Λατινική Αμερική. Αντλεί την έμπνευσή της από τη Βίβλο, ιδίως από το βιβλίο της Εξόδου και την ιδέα ενός Θεού απελευθερωτή, καθώς και από το κήρυγμα των Προφητών, συνομιλεί με τα μεγάλα έργα της ευρωπαϊκής θεολογίας, αλλά ριζώνει πρωτίστως στη φτώχεια και τα βάσανα των λαών της Λατινικής Αμερικής. Η θεολογία της απελευθέρωσης δεν αποτελεί απλή θεωρητική έκφραση ενός ριζοσπαστικού κοινωνικού κινήματος ούτε μια εύκολη πολιτικοποίηση της πίστης, αλλά συνολικό αναπροσανατολισμό του θεολογικού λόγου προς τα κρίσιμα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας και κριτικό στοχασμό περί της πράξης, υπό το φως του Λόγου του Θεού. Στο κέντρο του θεολογικού αυτού εγχειρήματος βρίσκεται η χριστολογία (ποιός είναι ο Χριστός για τους φτωχούς της Λατινικής Αμερικής), η εκκλησιολογία (αναζήτηση νέων μορφών εκκλησιαστικής ζωής) και η εσχατολογία (με τρόπο που να μην οδηγεί στην απόσυρση από την ιστορία, αλλά στη στράτευση σε μία έμπρακτη αλληλεγγύη). Η θεολογία της απελευθέρωσης ανέδειξε σπουδαίους θεολόγους (Gustavo Gutierrez, Leonardo Boff, Jon Sobrino, Juan Luis Segundo), ενέπνευσε μεγάλες συζητήσεις και προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Congregatio pro Doctrina Fidei της Καθολικής Εκκλησίας."
Απο το οπισθοφυλλο του βιβλιου 'Θεολογία της Απελευθέρωσης, προοπτικές', του Γκουσταβο Γκουτιερεζ

Βασικο σημειο της θεολογιας της απελευθερωσης  ειναι το 1ο σταδιο του θεολογικου της λογου, κατα το οποιο γινεται αναλυση της κοινωνικης πραγματικοτητας. Με λιγα λογια αναλυει τις κοινωνικες δομες και τους κανονες που διεπουν την πραγματικοτητα κυριως με τη βοηθεια της μαρξιστικης θεωριας.
Το δευτερο σταδιο ειναι η ερμηνευτικη φαση, οπου απευθυνεται στην Αγια Γραφη για απαντησεις, μεσα στις 'Εκκλησιαστικες κοινοτητες της βασης' και το 3ο, η απελευθερωτικη πραξη.
(αναλυση-ερμηνεια-πραξη)
 


Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Λοιπον;


Σιχαίνομαι τους ανθρωπους που επειδη κανουν 'το καλο', πιστευουν οτι τα σκατα τους μυριζουν καλυτερα απο των υπολοιπων. Δεν ειμαι αρμοδια για να κανω διαλεξεις περι καλων Σαμαρειτων, αυτο ειναι σιγουρο. Αλλα ξερω ενα πραγμα, δεν θελω να με πουν ποτε 'φιλανθρωπο' . Ναι ρε, δεν θελω.  
Φιλανθρωποι ειναι  εκεινοι που διοργανωνουν γκαλά για να μαζεψουν 'χρηματα για τους αναξιοπαθουντες' με ντρες κοουντ κ ακριβο κρασι.  
Φιλανθρωποι είναι κι οι αλλοι που αν δεν εχει κοσμο γυρω για να τους σφιξει το χερι μετα  λεγοντας τους μπραβο για τη καλη τους πραξη, δεν δινουν το 20λεπτο στον επαιτη.  
Οι Φιλανθρωποι γυριζουν σπιτι τους το βραδυ και νιωθουν 3 φορες ψηλοτεροι απο το υψος τους, γιατι και σημερα εφεραν εις περας το καθηκον τους ως καλοι ανθρωποι ή καλοι χριστιανοι και τωρα βρισκονται 2 βηματα πιο κοντα στον παραδεισο.
Οι  Φιλανθρωποι μετα απο καθε βημα μακρυα απο τον αποδεκτη της φιλανθρωπιας τους, γυρνανε στον ωραιο κοσμο τους, ξεχνωντας τον. Γιατι γι αυτους φιλανθρωπια ειναι τα ψηλα στον επαιτη, όπως  νηστεια ειναι το να μη τρως κρεας κ γαλα. Όσο ειναι φιλανθρωπια το ενα, ειναι κ νηστεια το αλλο. Τελειωνοντας το 'χρεος τους', συνεχιζουν ανανεωμενοι και ικανοποιημενοι με τον εαυτο τους, την ζωη τους.
Ολοι αυτοι δεν κανουν φιλανθρωπιες. Κανουν ελεημοσυνες. Και η ελεημοσυνη, οπως και ο οικτος, γεννιεται απο το αισθημα ανωτεροτητας. ''Δεν υπαρχει πιο απανθρωπο συναισθημα απο τη λυπηση'', ελεγε ενας τοιχος, και ειχε τοσο δικιο.

"αν νοιαζεστε πραγματικα τοσο πολυ για τους συνανθρωπους μας, γιατι δεν τους περνετε σπιτι σας;" ειχε πει ο Πατηρ Βασιλειος σε μια υπερφιλανθρωπο. Απαντηση δεν πηρε. Δεν ξερω γιατι.

Ολοι εσεις λοιπον, κρατηστε τη φιλανθρωπια σας και βαλτε τη στο κωλο σας.
Οχι ρε, δεν χρειαζομαστε ουτε φιλανθρωπιες, ουτε ελεημοσυνες. Τις περνουμε και τις πεταμε στις πασαλειμενες μουρες σας. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ θελουμε. Αλληλεγγυη. Να βλεπεις τον ανθρωπο που υποφερει διπλα σου, ειτε ειναι αρρωστος, ειτε αστεγος, ειτε πεινασμενος και να του απλωνεις το χερι οπως θα εκανες στον αδελφο σου! Όχι επειδη τον λυπασαι ή επειδη ετσι ξορκιζεις ενδομυχα τον φοβο οτι καποτε ισως βρεθεις στη θεση του, αλλα επειδη νιωθεις την ακατανικητη επιθυμια να σταθεις διπλα του και να ελαφρυνεις τον πονο του. Να καθεσαι εστω και για λιγο μαζι του στα καρφια του κι αυτο να μη τελειωνει οταν πηγαινεις σπιτι. Να πειναει και να του δινεις να φαει, να διψαει και να του δινεις να πιει, να ειναι αρρωστος ή φυλακισμενος και να πηγαινεις κοντα του (κατα παραφραση του κατα Ματθαιον, 25, 31-46)

Οχι να δινεις απο τα πολλα σου, αλλα να μοιραζεσαι το λιγο σου. και δεν μιλαω για λεφτα.
Κι αυτο δεν ειναι πραξη. Ειναι βιωμα.

Οι  Φιλανθρωποι εχουν "χρεος να το κανουν". Εσυ ας εχεις την επιθυμια.
Κι ας τους να πιστευουν οτι τα σκατα τους μυριζουν καλυτερα επειδη εστειλαν και σημερα το ευρω τους στο παιδακι της Αφρικης. 

 ''Η φιλανθρωπία είναι το κάλπικο νόμισμα της ελεημοσύνης''
 "Η φιλανθρωπία και ο πατριωτισμός: τα βασικά προσόντα του ανθρώπου ο οποίος θέλει κάτι να πουλήσει"
 (απο εδω)





 *Περιμενα να ερθει το Πασχα για να σας πω μαζεμενες ολες τις ευχες, ξερετε τωρα, καλη χρονια, Χριστος  Ανέστη κλπ! :P
ευχαριστω για τα μηνυματα :)


Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Παει κ το '13..

Χαθηκα, το ξερω το ξερω, αλλα θα συνεχισω να ειμαι χαμενη για λιγο ακομα. Με τετοιο κρυο, ειναι ωρα για αγκαλιες, χουχουλιασμα κ μελομακαρονα..

Δεν ξερω πως να αποχαιρετησω αυτη τη χρονια. Για μενα ηταν ομορφη σε ολα τα επιπεδα. Και μεσα απ'αυτη την ομορφια, μου εμαθε ενα σωρο πραγματα για μενα.
Πραγματα που δεν ηξερα οτι εχω
Πραγματα που δεν θυμομουν οτι εχω
Πραγματα που εκανα πως δεν θυμομουν οτι εχω.

Ειναι πολυ ευκολο να ειναι καποιος αχαριστος. Εχοντας ομως διπλα σου ανθρωπους που ενδιαφερονται για σενα περισσοτερο απ'ο,τι ενδιαφερεσαι εσυ για τον εαυτο σου, μαλλον πρεπει να παραδεχτεις οτι καποιος ηταν πολυ γενναιοδωρος μαζι σου..
Εγω λοιπον μονο ευχαριστω εχω να πω..

Η χρονια αυτη εφερε ο,τι επρεπε να φερει, εδιωξε οτι περισσευε κ τωρα, λιγες μερες πριν τη δυση της, κοιτωντας το στολισμενο χριστουγεννιατικο δεντρο, σκεφτεσαι οτι καθε φυλλο απ τα κλαδακια του, ηταν κ ενα χαμογελο ζωγραφισμενο στα χειλη σου..

Καλες  γιορτες :)





Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Μη ξεχνιομαστε..


Γιατι καλα τα δικα μας Χριστουγεννα, μεσα στα ζεστα σπιτια, με τα στολισμενα δεντρα κ τα μελομακαρονα, αλλα υπαρνουν κ τα αλλα..

αν με διαβαζεις κρατωντας μια ζεστη κουπα στο χερι, σημαινει οτι εχεις σπιτι, εχεις ρευμα, εχεις φαγητο, εχεις θερμανση.
εισαι λοιπον σε πολυ καλυτερη κατασταση απο τους 40.000 αστεγους της ελλαδας.
σταματα να γκρινιαζεις για τον γκομενο
σταματα να γκρινιαζεις για τις φακες που εφτιαξε η μανα σου αλλα δεν τις τρως
σταματα να γκρινιαζεις για τη βαφη που δεν επιασε
σταματα να γκρινιαζεις για το σπυρι που σου σκασε στη μουρη.
ναι καταλαβαινω, ζεις εναν εφιαλτη, αλλα υπαρχουν κ αληθινα προβληματα στη ζωη.

ενα υπεροχο παραμυθι του Ευγενιου Τριβιζα, που δεν υπαρχει περιπτωση να μη σας συγκινησει..
Σ'αυτη τη περιπτωση, δεν ΄ζησαν αυτοι καλα κ εμεις καλυτερα΄...μονο 'εμεις καλυτερα'..




το παραμυθι τελειωνει ετσι στη γραπτη του μορφη:
Λένε οἱ παλιοὶ ὅτι τὸ πεζοδρόμιο ἐκεῖνο ἦταν κάποτε κάπως πιὸ φαρδύ, ὅτι φύτρωνε κάποτε κάποιο δέντρο ἐκεῖ.
Διηγοῦνται ἐπίσης οἱ παλιοὶ ὅτι ἕνα χριστουγεννιάτικο πρωὶ βρῆκαν στὴ ρίζα τοῦ δέντρου ξεπαγιασμένο ἕνα παιδὶ σκεπασμένο ἀπὸ τὸ χιόνι, τυλιγμένο σ᾿ ἕνα τριμμένο παλτὸ χωρὶς κουμπιά, μὲ ἕνα γαλήνιο χαμόγελο, ἕνα χαμόγελο εὐτυχίας ζωγραφισμένο στὸ πρόσωπό του.
Λένε ἀκόμα ὅτι ἀπὸ τότε κάθε παραμονὴ Χριστουγέννων, γύρω στὰ μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγήσει. Ἕνα σμάρι πυγολαμπίδες τριγυρνοῦν ἐπίμονα τρεμοσβήνοντας σὲ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο, λὲς καὶ κάτι ἀναζητοῦν, λὲς καὶ γυρεύουνε νὰ θυμηθοῦνε κάτι, ὅτι ἕνας ἄνεμος ἀναπάντεχος φέρνει, ποιὸς ξέρει ἀπὸ ποῦ, ἀνάλαφρες σαπουνόφουσκες καὶ χρυσόχαρτα ἀστραφτερά, ἐνῷ τὴν ἴδια στιγμὴ ἕνα ὑπέροχο πεφταστέρι διαγράφει στὸν οὐρανὸ μία φαντασμαγορικὴ τροχιὰ καὶ πέφτει στὸ σημεῖο ἀκριβῶς ἐκεῖνο.
Ἔτσι λένε...
Ποιὸς ξέρει;


εδω ολοκληρο





Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Χρυσοσκονη.

Εψαξα μεσα μου τη πιο δυνατη αναμνηση.
Δεν χρειαστηκε πολυ ωρα.
Ηταν εκει, μπροστα μπροστα λες κ ηξερε οτι θα την αναζητουσα.
Την επιασα τρυφερα κ την εβγαλα  εξω.
Προσπαθησα να την ανοιξω, μια περιεργεια διαολεμενη καθοδηγουσε τα χερια μου.
Δεν σκεφτομουν τιποτα αλλο. Ηθελα μονο να δω πως ειναι απο μεσα οι αναμνησεις
Να βρω τη πρωτη υλη τους
Και ποιος ξερει, ισως ετσι καταλαβαινα
πως καταφερνουν να ριζωνουν για παντα στις ανασες μου.

Ηταν στρογγυλη κ λιγο βρεγμενη.
Μυριζε αλμυρα.
Καθολου ευπλαστη. Πιο σκληρη κ απο βεβαιοτητα, δεν δεχοταν ουτε αποτυπωματα επανω της.
Κρατωντας τη απο τη μια μερια κ τραβωντας τη απο την αλλη, δεν καταφερα κ πολλα πραγματα
Μονο λιγες φυσαλιδες  πεταχτηκαν απο μεσα της
και κοιτωντας με γεματες αναποληση, γελασαν ειρωνικα.

Θυμωσα.
Την αφησα πανω στο γραφειο κ ετρεξα στο σαλονι.
Επιασα γρηγορα 2 ξινες πραγματικοτητες που εχω παντα προχειρες
σε περιπτωση που τυχει να κανω ονειρα
και ετρεξα στο δωματιο.
Ηταν ιδιαιτερα χοντροκομμενες, θα την εκαναν τη δουλεια τους.
Με ενα χαιρεκακο χαμογελο ζωγραφισμενο στα χειλη
εβαλα τη μια κατω απ την αναμνηση κ την αλλη απο πανω
και με μια δυνατη κ κοφτη κινηση
την εσπασα.

Και σ'αυτο το σημειο της ιστοριας ειναι που το χανω.
Πριν προλαβω να χαρω τη νικη μου,
κυματα ολοκληρα γεματα αμλυρα, μυρωδιες κ ηχους γνωριμους
πεταχτηκαν επανω μου απο κει που ηταν πριν η αναμνηση.
Πριν προλαβω να ανοιγοκλεισω τα ματια μου κ καταλαβω τι συνεβη,
εξαφανιστηκαν.
Στα δευτερολεπτα που ακολουθησαν, κοιταξα τα χερια μου, τον κορμο μου, τα μαλλια μου.
Ημουν γεματη χρυσοσκονη.
Παραδοξα στεγνη μετα τα τοσα κυματα,  αλλα γεματη χρυσοσκονη.
Εψαξα να δω που πηγε η αναμνηση, ή εστω ενα κομματι της, αφου την ειχα σπασει..
Τιποτα.
Το μονο που βρηκα αναμεσα στις δυο πραγματικοτητες,
ηταν κ παλι χρυσοσκονη.








Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

μια βροχη


Ανοιξε ο ουρανος.

Προλαβες να κοιταξεις μεσα του;

Εγω ναι.

Ειδα Εκεινον,
     
         να κλαιει με ληγμους

                 μια ανελεητη βροχη


για να ξεπλυνει αυτη τη  σαπια πλαση.