Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Παει και το '14.. (ενταξει, αλλο ηθελα να γραψω)


       Σκεφτεσαι οτι ολη η ζωη σου χωριζεται σε φασεις που εμφανιζονται την ωρα που πρεπει, αφηνουν αυτο που χρειαζεσαι και δινουν τη θεση τους σε μια καλυτερη.
Σκεφτεσαι τον εαυτο σου τα τελευταια 4 χρονια. Περα απο τα κοινωνικοοικονομικα, περνουσες ωραια. Κι ομως..Ολο τρωγοσουν με τα ρουχα σου και ησυχια δεν ειχες. Παντα αυτη η αισθηση του ανικανοποιητου. Αλλα τοτε νομιζες πως απλα ηθελες κι άλλα. Οχι υλικα βεβαια, αλλα κι άλλα. Να δεις κι άλλα, να κάνεις κι άλλα. Το 'ριχνες στην αχαριστη φυση του ανθρωπου και παραδεχοσουν την απληστια σου.
        Ομως.. Ομως δεν ειχες καταλαβει πως αυτο που σ'ετρωγε ηταν εκεινη η κοσμογονικη Ευα που πιστευε οτι θα γνωρισει τον κοσμο μεσα απο την 'αλλοτριωση'. Το προβλημα ομως ηταν οτι εσυ δεν ησουν αυτη. Μπορει να περνουσες ωραια, αλλα ολες αυτες οι αποψεις , ολες αυτες οι θεσεις, δεν ηταν εσυ. Πανω στη ζαλαδα του 'εχω παρει φορα και δεν με σταματαει τιποτα' ομως, γελουσες μ'αυτες και σιωπηλα καποιες φορες ισως και να τις υιοθετουσες. Και πανω που πιστευες οτι θα ενιωθες πιο ελευθερη πια, χωρις τα προηγουμενα κωλυμματα σου, τωρα νιωθεις και ανησυχη και αναισθητη. Νομιζεις πως η Ευα θα σου δειξει τη ζωη, τη στιγμη που αυτο που ηθελες πραγματικα ηταν να υπερβεις τη ζωη. Να βρεις αυτο το κατι που σε ξεπερναει και μεσα του συναντας τον εαυτο σου. 
          Και ξαφνικα μπαινουν στη ζωη σου ανθρωποι που η Ευα δεν πολυγουσταρει ισως γιατι βλεπει πως αν στεργιωσουν, κινδυνευει η παντοκρατορεια της πανω σου.
Ομως κατι τους κραταει εδω. Και σιγα σιγα σου ανοιγουν ολα τα παραθυρα της ψυχης σου για να παρει αερα, σου καθαριζουν τη σαβουρα απο τα ματια και σου δινουν ολα τα απαραιτητα τρανταγματα για να βρεις τον εαυτο σου.
Που δεν ειναι η Ευα.
Γι αυτο δεν ειχες ησυχια.
Γι αυτο τρωγοσουν.
Γιατι ησουν τοσο μακρυα απ' αυτα που ειχες πραγματικα μεσα σου, αυτα που ηθελες κι αναζητουσες. Και ξαφνικα συνειδητοποιεις οτι το ανικανοποιητο που ενιωθες, δεν ηταν επειδη ηθελες ΚΙ 'ΑΛΛΑ, αλλα επειδη ηθελες ΆΛΛΑ
Και τωρα τα βρηκες.
Και ξαφνικα ολα βγαζουν νοημα..

"και σκεφτομαι πως ισως πια μπορω να γραψω εναν στιχο αληθινο.."


και καπως ετσι βγαινει το '14, μ'ενα χαμογελο αλλοιωτικο απο τα προηγουμενα, πιο δικο μου..
                                                           :)


Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

μπου


Αυτό, μιας και πλησιάζουν Χριστούγεννα και θυμάται ο κάθε υποκριτής τον Χριστούλη που γεννήθηκε στη φάτνη, και ω τι γλυκειά ιστορία να τη πει στα παιδια και στα εγγονια του την ωρα που τρωει στο γεματο τραπεζι, στο ζεστο σπίτι με ολους τους αγαπημενους του. Ριχνει και 0.20 στο δισκο καθε Κυριακη στην Εκκλησια, νηστεύει Χριστούγεννα και Πασχα (απο τα γαλακτοκομικα, γιατι τις γαριδομακαροναδες τις τσακιζει και η μικροπρεπεια και το βρισιδι παει κι ερχεται) κανει και τον σταυρο του και χαμογελα γιατι εχει κλεισει δικλυνο στον παραδεισο.

"Η νηστεία που θέλω εγώ είναι ετουτη.. να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, τους καταπιεσμένους να απελευθερώνετε και να συντρίβετε κάθε ζυγό. Νηστεία είναι με τον πεινασμένο το ψωμί σας να μοιράζεστε, τον άστεγο να φέρνετε στο σπίτι, αν κάποιον βλέπετε γυμνό με ρούχα να τον ντύνετε. Τότε θα με φωναζετε κι εγω θα σας αποκρίνομαι, βοήθεια θα γυρεύετε και θα σας απαντω "ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ" . Μοιράστε με τον πεινασμένο το ψωμί σας και δώστε ανακούφιση στον καταπιεσμένο."

-Παλαιά Διαθήκη, Ισαϊας, 59,4-10


"Τοτε θα πει και σε εκεινουνς που στέκονταιστα αριστερά του “φύγετε μακρυά από εμέ (..) ,γιατι πείνασα και δεν μου δώσατε να φάγω, δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και δεν με πήρατε στο σπίτι σας, γυμνός και δεν με ντύσατε, άρρωστος και φυλακισμένος και δεν με επισκεφθήκατε”
 Τοτε θα αποκριθούν και αυτοί λέγοντες, “Κυριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο η διψασμένο η ξένο η γυμνό η άρρωστο η φυλακισμένον και δεν σε υπηρετήσαμε;”
 Τοτε θα αποκριθή σε αυτούς και θα πει “αλήθεια σας λέγω· εφ' όσον δεν κάνατε τα καλά αυτά σε ένα από αυτούς που ο κόσμος θεωρεί πολύ μικρούς, ούτε σε μένα το κάνατε”. 
  -Καινή Διαθήκη, Κατα Ματθαίον, 25, 31-46


Χριστούγεννα έρχονται και είπα να γράψω κάτι.. κάτι που ξεχνάμε όταν δεν μας βολεύει.. γιατι κάπου έχει χαθεί το νόημα.. όταν ο Χριστός είπε να αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου, εννοούσε να τον αγαπήσεις βαθειά και αληθινά, χωρις διακρίσεις  και τότε θα ξέρεις τι να κάνεις. Δεν θα τον περιθωριοποιείς, δεν θα τον αδικείς, θα κάνεις τα πάντα γι αυτόν.Θα είσαι δίπλα του και θα σηκώνεις μαζί του τον σταυρό του. Όποιος κι αν είναι, απ' όπου κι αν έρχεται. Δεν βρήκα στη Γραφή κανένα κριτήριο, οπότε φαντάζομαι οτι εννοούσε όλους τους ανθρώπους..





Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Απ' αυτα τα περιεργα

Νομίζω οτι είναι απ' τις φορες
που οσα σκεφτομαι
ειναι ο πιο δυσνοητος τροπος
να περιγραψω αυτα που θελω να πω.

 'καθενας πλεκει τις στιγμες του στεφανι' 

τραγουδα μου εσυ οσο θες, να γραφω εγω για σταγονες.
"σταγονες βροχης ή δακρυα"
Θυμαμαι καποτε, που ολες οι σταγονες ηταν ιδιες.
Τελος παντων, λησμονημενες εποχες.
Να που τωρα εμαθα να τις ξεχωριζω πια.
-ενταξει, τις περισσοτερες φορες τουλαχιστον.
και το μονο που μενει
ειναι ενα μεγαλο κοριτσι με παιδικη ψυχη
να ψαχνει λιγες βροχινες σταγονες
να ποτισουν τις σιωπες της
μηπως και ανθισουν.

κι ολα αυτα ακουγονται τοσο αχαριστα απ'το δικο μου στομα.
Ας μου φερει τελος παντων καποιος, μια μαυρη κορδελα.
θελω να τυλιξω κατι ευτυχισμενες στιγμες που με γυροφερνουν.
Οχι τιποτε αλλο, αλλα ειμαι μια ντραμα κουην
και δεν μπορω τη τοση ευτυχια.
Ειναι βλεπεις αυτη η αισθηση
πως καπου -οχι πολυ μακρυα- με περιμενει μια καταστροφη.
Μην αργησω και φυγει.
Κι αν δεν τη βρω, δε βαριεσαι. Θα τη φτιαξω βρε αδερφε.

*κι ακομα δεν καταλαβα, γιατι ο,τι γραφω ειναι ποτισμενο με  βροχη




Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

απ αυτα τα βροχερα


Εξω εχει απ αυτες τις μουνταδες
με τη σιγανη βροχη
που θα βλεπαμε απο τις μαξιλαρες στο σαλονι
διαβαζοντας Δημουλα, Λειβαδιτη κ Αναγνωστακη.
Μ'αυτη τη σειρα.

Και ειναι που εχω τοσα πολλα καλα, διαφορετικα, νοσταλγικα, νευριασμενα να φωναξω
αλλα δεν θελω να τα πω ψιθυριστα στο αφτι αυτου του μπλογκ.
Δεν θελω να του τα πω ρε παιδι μου.
κι ετσι μενει να με κοιταζει περιμενοντας.
κ εγω -οπως παντα- βρισκω κατι να ψελλισω, αλλα δεν ειναι κ πολυ σχετικο
οποτε αφηνω τη βροχη να ποτισει αυτες τις διαολεμενες σιωπες που φυτευω τοσους μηνες εδω μεσα
μπας κ βλαστησουν.


ρε συ χρυσακι, πως λεγοταν το τραγουδι που μου ειχες στειλει κ πηγαινε καπως ετσι..

'Africa my love,  
I've been dreaming for a long time to see 
your landscape again for a long long trip
Africa my love'

καρμικο.

φιλια ρε!



Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Θεολογία της Απελευθέρωσης

Με τη Θεολογια της Απελευθερωσης, ηρθα 1η φορα σε επαφη περσυ  στα πλαισια ενος μαθηματος στη σχολη. Για λιγο την αφησα στην ακρη, αλλα φετος εχοντας στα χερια το βιβλιο του Γκουσταβο Γκουτιερεζ που τη γεννησε, δεν μπορω παρα να τη διακηρυξω παντου..
        Μια διαφορετικη θεολογια που δεν σφιγγει το χερι στο κρατος, ουτε σιωπα στη καταπιεση. Που δεν μενει μονο στο να κηρυττει την υπομονη, αλλα περναει στη πραξη. Ζητα την απελευθερωση απο οποιαδηποτε μορφη καταπιεσης. Μια θεολογια που σιγουρα καποιοι πρεπει να ξαναθυμηθουν..
 
"Η Θεολογία της Απελευθέρωσης αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’60 στη Λατινική Αµερική από κληρικούς και λαϊκούς που υποστήριζαν ότι «ο αγώνας για τη δικαιοσύνη και τη συµµετοχή στη διαµόρφωση του κόσµου αποτελούν συνιστώσες του κηρύγµατος του Ευαγγελίου, που είναι αποστολή της Εκκλησίας για τη σωτηρία της ανθρωπότητας και την απελευθέρωση από την καταπιεστική κατάσταση»¹. Σύντοµα απέκτησε υποστηρικτές και σε άλλες ηπείρους. Σε χώρες όπως οι Φιλιππίνες, η Ν. Κορέα, η Νοτιοαφρικανική Ένωση συναντάµε θεολόγους, κληρικούς και λαϊκούς που κινούνται στη «γραµµή» της Θεολογίας της Απελευθέρωσης. Μεγάλες µορφές όπως ο Χέλντερ Καµάρα, ο Γκουσταύο Γκουτιέρες, ο Αντόνιο Φραγκόζο, ο Όσκαρ Ροµέρο, ο Φράι Μπέττο κ.ά., µάχονται καθηµερινά µε κάθε τρόπο για τα δίκαια των λαών. Μαζί τους χιλιάδες κληρικοί, λαϊκοί, µοναχοί, µοναχές. Ο αγώνας τους κατασυκοφαντείται από τους ανθρώπους των αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής τους και από υποστηρικτές τους στο εξωτερικό. Αυτοί όµως δεν δειλιάζουν, δεν υποχωρούν. «Είµαι µια φωνή γι’ αυτούς που δεν έχουν καµιά» έλεγε ο Καµάρα². Άλλοι απ’ αυτούς φυλακίζονται, άλλοι περιθωριοποιούνται, άλλοι δολοφονούνται, άλλοι συλλαµβάνονται και βασανίζονται χωρίς έλεος. Ο Αρχιεπίσκοπος του Σαλβαδόρ Όσκαρ Ροµέρο δολοφονείται κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας από παρακρατικές ακροδεξιές οµάδες. Στην κηδεία του θα δώσουν το παρόν περισσότερα από 100.000 άτοµα. Οι δυνάµεις ασφαλείας θα επιτεθούν στο πλήθος. Περισσότεροι από 20 άτοµα θα δολοφονηθούν και άλλοι 200 θα τραυµατιστούν σοβαρά.
(ΠΗΓΗ)

"Η θεολογία της απελευθέρωσης γεννιέται στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στη Λατινική Αμερική. Αντλεί την έμπνευσή της από τη Βίβλο, ιδίως από το βιβλίο της Εξόδου και την ιδέα ενός Θεού απελευθερωτή, καθώς και από το κήρυγμα των Προφητών, συνομιλεί με τα μεγάλα έργα της ευρωπαϊκής θεολογίας, αλλά ριζώνει πρωτίστως στη φτώχεια και τα βάσανα των λαών της Λατινικής Αμερικής. Η θεολογία της απελευθέρωσης δεν αποτελεί απλή θεωρητική έκφραση ενός ριζοσπαστικού κοινωνικού κινήματος ούτε μια εύκολη πολιτικοποίηση της πίστης, αλλά συνολικό αναπροσανατολισμό του θεολογικού λόγου προς τα κρίσιμα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας και κριτικό στοχασμό περί της πράξης, υπό το φως του Λόγου του Θεού. Στο κέντρο του θεολογικού αυτού εγχειρήματος βρίσκεται η χριστολογία (ποιός είναι ο Χριστός για τους φτωχούς της Λατινικής Αμερικής), η εκκλησιολογία (αναζήτηση νέων μορφών εκκλησιαστικής ζωής) και η εσχατολογία (με τρόπο που να μην οδηγεί στην απόσυρση από την ιστορία, αλλά στη στράτευση σε μία έμπρακτη αλληλεγγύη). Η θεολογία της απελευθέρωσης ανέδειξε σπουδαίους θεολόγους (Gustavo Gutierrez, Leonardo Boff, Jon Sobrino, Juan Luis Segundo), ενέπνευσε μεγάλες συζητήσεις και προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Congregatio pro Doctrina Fidei της Καθολικής Εκκλησίας."
Απο το οπισθοφυλλο του βιβλιου 'Θεολογία της Απελευθέρωσης, προοπτικές', του Γκουσταβο Γκουτιερεζ

Βασικο σημειο της θεολογιας της απελευθερωσης  ειναι το 1ο σταδιο του θεολογικου της λογου, κατα το οποιο γινεται αναλυση της κοινωνικης πραγματικοτητας. Με λιγα λογια αναλυει τις κοινωνικες δομες και τους κανονες που διεπουν την πραγματικοτητα κυριως με τη βοηθεια της μαρξιστικης θεωριας.
Το δευτερο σταδιο ειναι η ερμηνευτικη φαση, οπου απευθυνεται στην Αγια Γραφη για απαντησεις, μεσα στις 'Εκκλησιαστικες κοινοτητες της βασης' και το 3ο, η απελευθερωτικη πραξη.
(αναλυση-ερμηνεια-πραξη)
 


Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Λοιπον;


Σιχαίνομαι τους ανθρωπους που επειδη κανουν 'το καλο', πιστευουν οτι τα σκατα τους μυριζουν καλυτερα απο των υπολοιπων. Δεν ειμαι αρμοδια για να κανω διαλεξεις περι καλων Σαμαρειτων, αυτο ειναι σιγουρο. Αλλα ξερω ενα πραγμα, δεν θελω να με πουν ποτε 'φιλανθρωπο' . Ναι ρε, δεν θελω.  
Φιλανθρωποι ειναι  εκεινοι που διοργανωνουν γκαλά για να μαζεψουν 'χρηματα για τους αναξιοπαθουντες' με ντρες κοουντ κ ακριβο κρασι.  
Φιλανθρωποι είναι κι οι αλλοι που αν δεν εχει κοσμο γυρω για να τους σφιξει το χερι μετα  λεγοντας τους μπραβο για τη καλη τους πραξη, δεν δινουν το 20λεπτο στον επαιτη.  
Οι Φιλανθρωποι γυριζουν σπιτι τους το βραδυ και νιωθουν 3 φορες ψηλοτεροι απο το υψος τους, γιατι και σημερα εφεραν εις περας το καθηκον τους ως καλοι ανθρωποι ή καλοι χριστιανοι και τωρα βρισκονται 2 βηματα πιο κοντα στον παραδεισο.
Οι  Φιλανθρωποι μετα απο καθε βημα μακρυα απο τον αποδεκτη της φιλανθρωπιας τους, γυρνανε στον ωραιο κοσμο τους, ξεχνωντας τον. Γιατι γι αυτους φιλανθρωπια ειναι τα ψηλα στον επαιτη, όπως  νηστεια ειναι το να μη τρως κρεας κ γαλα. Όσο ειναι φιλανθρωπια το ενα, ειναι κ νηστεια το αλλο. Τελειωνοντας το 'χρεος τους', συνεχιζουν ανανεωμενοι και ικανοποιημενοι με τον εαυτο τους, την ζωη τους.
Ολοι αυτοι δεν κανουν φιλανθρωπιες. Κανουν ελεημοσυνες. Και η ελεημοσυνη, οπως και ο οικτος, γεννιεται απο το αισθημα ανωτεροτητας. ''Δεν υπαρχει πιο απανθρωπο συναισθημα απο τη λυπηση'', ελεγε ενας τοιχος, και ειχε τοσο δικιο.

"αν νοιαζεστε πραγματικα τοσο πολυ για τους συνανθρωπους μας, γιατι δεν τους περνετε σπιτι σας;" ειχε πει ο Πατηρ Βασιλειος σε μια υπερφιλανθρωπο. Απαντηση δεν πηρε. Δεν ξερω γιατι.

Ολοι εσεις λοιπον, κρατηστε τη φιλανθρωπια σας και βαλτε τη στο κωλο σας.
Οχι ρε, δεν χρειαζομαστε ουτε φιλανθρωπιες, ουτε ελεημοσυνες. Τις περνουμε και τις πεταμε στις πασαλειμενες μουρες σας. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ θελουμε. Αλληλεγγυη. Να βλεπεις τον ανθρωπο που υποφερει διπλα σου, ειτε ειναι αρρωστος, ειτε αστεγος, ειτε πεινασμενος και να του απλωνεις το χερι οπως θα εκανες στον αδελφο σου! Όχι επειδη τον λυπασαι ή επειδη ετσι ξορκιζεις ενδομυχα τον φοβο οτι καποτε ισως βρεθεις στη θεση του, αλλα επειδη νιωθεις την ακατανικητη επιθυμια να σταθεις διπλα του και να ελαφρυνεις τον πονο του. Να καθεσαι εστω και για λιγο μαζι του στα καρφια του κι αυτο να μη τελειωνει οταν πηγαινεις σπιτι. Να πειναει και να του δινεις να φαει, να διψαει και να του δινεις να πιει, να ειναι αρρωστος ή φυλακισμενος και να πηγαινεις κοντα του (κατα παραφραση του κατα Ματθαιον, 25, 31-46)

Οχι να δινεις απο τα πολλα σου, αλλα να μοιραζεσαι το λιγο σου. και δεν μιλαω για λεφτα.
Κι αυτο δεν ειναι πραξη. Ειναι βιωμα.

Οι  Φιλανθρωποι εχουν "χρεος να το κανουν". Εσυ ας εχεις την επιθυμια.
Κι ας τους να πιστευουν οτι τα σκατα τους μυριζουν καλυτερα επειδη εστειλαν και σημερα το ευρω τους στο παιδακι της Αφρικης. 

 ''Η φιλανθρωπία είναι το κάλπικο νόμισμα της ελεημοσύνης''
 "Η φιλανθρωπία και ο πατριωτισμός: τα βασικά προσόντα του ανθρώπου ο οποίος θέλει κάτι να πουλήσει"
 (απο εδω)





 *Περιμενα να ερθει το Πασχα για να σας πω μαζεμενες ολες τις ευχες, ξερετε τωρα, καλη χρονια, Χριστος  Ανέστη κλπ! :P
ευχαριστω για τα μηνυματα :)


Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Παει κ το '13..

Χαθηκα, το ξερω το ξερω, αλλα θα συνεχισω να ειμαι χαμενη για λιγο ακομα. Με τετοιο κρυο, ειναι ωρα για αγκαλιες, χουχουλιασμα κ μελομακαρονα..

Δεν ξερω πως να αποχαιρετησω αυτη τη χρονια. Για μενα ηταν ομορφη σε ολα τα επιπεδα. Και μεσα απ'αυτη την ομορφια, μου εμαθε ενα σωρο πραγματα για μενα.
Πραγματα που δεν ηξερα οτι εχω
Πραγματα που δεν θυμομουν οτι εχω
Πραγματα που εκανα πως δεν θυμομουν οτι εχω.

Ειναι πολυ ευκολο να ειναι καποιος αχαριστος. Εχοντας ομως διπλα σου ανθρωπους που ενδιαφερονται για σενα περισσοτερο απ'ο,τι ενδιαφερεσαι εσυ για τον εαυτο σου, μαλλον πρεπει να παραδεχτεις οτι καποιος ηταν πολυ γενναιοδωρος μαζι σου..
Εγω λοιπον μονο ευχαριστω εχω να πω..

Η χρονια αυτη εφερε ο,τι επρεπε να φερει, εδιωξε οτι περισσευε κ τωρα, λιγες μερες πριν τη δυση της, κοιτωντας το στολισμενο χριστουγεννιατικο δεντρο, σκεφτεσαι οτι καθε φυλλο απ τα κλαδακια του, ηταν κ ενα χαμογελο ζωγραφισμενο στα χειλη σου..

Καλες  γιορτες :)