Ωρα για παραμυθι..

'Μια φορα κι εναν καιρο, ηταν ενας βασιλιας που βασιλευε σε μια πολυ μακρινη χωρα. Ηταν καλος βασιλιας αλλα ειχε ενα προβλημα..

Υπηρχαν μερες που σηκωνοταν απο το κρεβατι διαχυτικος, κεφατος, ευτυχισμενος. Απο το πρωι εκεινες οι μερες φαινονταν υπεροχες. Οι κηποι του παλατιου εμοιαζαν ομορφοτεροι, οι υπηρετες ηταν ευγενικοι και αποτελεσματικοι, οταν γευματιζε διαπιστωνε οτι στο βασιλειο του φτιαχνονταν τα καλυτερα αλευρα κι εβγαιναν τα νοστιμοτερα φρουτα.
Τις μερες εκεινες ο βασιλιας μειωνε τους φορους, μοιραζε πλουτη, εκανε χαρες κι εφτιαχνε νομους για την ειρηνη και την ευημερια των γεροντων. Κατι τετοιες μερες ο βασιλιας εκανε αποδεκτα ολα τα αιτηματα των υποτακτικων και των φιλων του.

Ωστοσο υπηρχαν και οι αλλες μερες, οι μαυρες.. Απο το πρωι αντιλαμβανοταν οτι προτιμουσε να ειχε κοιμηθει λιγο περισσοτερο, αλλα οταν το καταλαβαινε ηταν πια πολυ αργα και ο υπνος ειχε ηδη φυγει. Οσες προσπαθειες κι αν εκανε δεν μπορουσε να καταλαβει γιατι οι υπηρετες του ηταν τοσο κακοκεφοι και δεν εκαναν σωστα τη δουλεια τους. Ο ηλιος τον ενοχλουσε περισσοτερο κι απο τη βροχη.Το φαγητο δεν ηταν αρκετα ζεστο και ο καφες ηταν παντα κρυος. Μονο με την ιδεα οτι θα δεχοταν επισκεψεις, ο πονοκεφαλος του δυναμωνε.

Κατι τετοιες μερες ο βασιλιας σκεφτοταν ολες του τις υποχρεωσεις και τρομαζε στη σκεψη οσων ειχε να τακτοποιησει. Ηταν οι μερες που αυξανε τους φορους, εκανε κατασχεσεις.. Ηταν οι μερες που φοβοταν το παρον και το μελλον και τον καταδιωκαν τα λαθη του παρελθοντος. Εφτιαχνε νομους σε βαρος του λαου του και η αγαπημενη του λεξη ηταν το 'οχι'.
Επειδη ομως ηξερε τα προβληματα που δημιουργουσαν αυτες οι αλλαγες στη διαθεση, ο βασιλιας καλεσε ολους τους σοφους, τους μαγους και τους συμβουλους του βασιλειου σε συσκεψη.
<<Κυριοι>>, τους ειπε, <<ολοι σας γνωριζετε τις αλλαγες στη διαθεση μου. Ολοι σας ευνοηθηκατε καποτε απο τα κεφια μου και υποφερατε απο τους θυμους μου. Ομως αυτος που υποφερει περισσοτερο ειμαι εγω ο ιδιος. Θελω, κυριοι, να εργαστειτε ολοι μαζι ωστε να βρειτε μια θεραπεια, ενα φαρμακο η ενα ξορκι προκειμενου να μην ειμαι τοσο αισιοδοξος ωστε να παραβλεπω τους κινδυνους, ουτε τοσο γελοια απαισιοδοξος ωστε να πληγωνω οσους αγαπω.>>
Οι σοφοι δεχτηκαν την προσκληση και για καμποσες εβδομαδες εργαστηκαν πανω στο προβλημα του βασιλια. Παρολα αυτα καμια αλχημεια, κανενα μαγικο, κανενα βοτανι δεν καταφερε να το λυσει.
Τοτε παρουσιαστηκαν στον βασιλια και ομολογησαν την αποτυχια τους.
Ο βασιλιας εκλαψε.

Το επομενο πρωι, ενας παραξενος επισκεπτης ζητησε ακροαση. Ηταν ενας μυστηριωδης ανθρωπος με σκουρο δερμα που φορουσε ενα φθαρμενο μανδυα που καποτε θα ηταν λευκος.
<<Μεγαλειοτατε>>, ειπε κανοντας μια υποκλιση, <<στον τοπο απ'οπου ερχομαι, μιλουν για τα προβληματα σας και για τη στεναχωρια σας. Ηρθα να σας δωσω τη γιατρεια.>> και χαμηλωνοντας το κεφαλι εδωσε στον βασιλια ενα δερματινο κουτακι. Ο βασιλιας με αδημονια ανοιξε το κουτακι κι εψαξε μεσα. Υπηρχε μονο ενα ασημενιο δαχτυλιδι.
<<Ευχαριστω>>, ειπε ο βασιλιας ενθουσιασμενος. <<Ειναι μαγικο δαχτυλιδι?>>
<<Αυτο ακριβως ειναι, μονο που η μαγεια του δεν ενεργει μονο οταν το φορας στο δαχτυλο>>, απαντησε ο ταξιδιωτης. <<Καθε πρωι οταν σηκωνεσαι πρεπει να διαβαζεις την επιγραφη που εχει μεσα το δαχτυλιδι και να θυμασαι τα λογια αυτα καθε φορα που θα το βλεπεις στο δαχτυλο σου.>>
Ο βασιλιας σηκωσε το δαχτυλιδι και διαβασε δυνατα:
<<Πρεπει να ξερεις οτι κι αυτο θα περασει>>. '

(Απο το βιβλιο του Χορχε Μπουκα'ι' 'Να σου πω μια ιστορια'. Ενα απο τα αγαπημενα μου βιβλια..)

Υ.Γ1. Τσιμπησα κι αλλο βραβειακι, απο τον αγαπημενο Ξυλινο Ιπποτη αυτη τη φορα, δεν το ξεχναω, θα επανελθω για την παραλαβη, καθως και για το παιχνιδι με το βιβλιο!

Ειμαι βροχη..

Ρε παιδι μου, πως να στο πω..

Καποτε πνιγομουν..
μεχρι που μια μερα ξεκινησα να περπαταω
για να βρω εναν ισκιο να με καλυψει..
και περπατουσα
και περπατουσα
και περπατουσα..
αλλα δεν με χωρουσε η γη..
Τοτε ενα λουλουδι, το πιο ομορφο λουλουδι που ειχα συναντησει στη ζωη μου,
μου εδειξε πως εχω φτερα
και μου εμαθε να πεταω..
μου ειπε οτι μονο στον ουρανο θα ημουν πραγματικα ελευθερη
και τοτε βρηκα τον ισκιο που θα με καλυπτε..
απο τοτε ξεκινησα να πεταω
και πετουσα
και πετουσα
και πετουσα..
αλλοτε πετουσαμε μαζι
αλλοτε κουρνιαζα στη σκια του
και μετα ξαναπετουσα
και πετουσα
και πετουσα..
κι ακομα πεταω
αλλα να, κατι ωρες σαν αυτη,
δεν με χωραει ουτε ο ουρανος
Και αναρωτιεμαι πως γινεται να μη με χωραει ολη η γη
ολος ο ουρανος
κι ομως να υπαρχει ενα ονομα μικρο
ενας ισκιος τοσος δα
που απο κατω του ξαπλωνω και νιωθω ολο το κοσμο δικο μου
τον βλεπω στο χερι μου.
Θα μου ξαναβρεις εναν τετοιο ισκιο?

'here i am, will you sent me an angel?'

Υ.Γ. Μη σκεφτεις αν ειναι ερωτας, φιλια ή ο,τι αλλο.
Ειναι ο ανθρωπος, εξω απο τη ταμπελα.

Ακου τραγουδακι..



Propaganda Collective - Βροχή

Είμαι βροχή, πέφτω και σπάω εξατμίζομαι, σκάω
Κανονική διαδρομή στα ίδια μέρη γυρνάω.
Στους ίδιους χρόνους και άδειους τόπους
μήπως μπορέσω να δροσίσω τους ανθρώπους.

Είμαι βροχή αστραφτερή, γιορτινή κι οι πόλεις ίδιες.
Ψέματα λες για τα όνειρα που είδες
Κλείσε τα μάτια σου και κάνε μια ευχή
κλείσ' τα παντζούρια σου και κάνε προσευχή

Είμαι βροχή, γίνομαι μνήμη, χρόνος, αναμονή
τα δάκρυα σου μαντέυω, πέφτω επάνω με ορμή
πέφτω, κυλάω σε ανήμερο ποτάμι
δες, με ένα κύμα του τη θλίψη σου θρύψαλα κάνει

Είμαι βροχή ταξιδεύω στις εποχές
Είμαι βροχή και σμιλεύω τις στιγμές
Είμαι βροχή, ζω και πεθαίνω μαζί σου
Είμαι βροχή εκεί έξω στην αυλή σου

Είμαι βροχή, είμαι οργή, είμαι κατάρα, κραυγή
Κανονική διαδρομή στην πιο αλλόκοτη στιγμή
Με φέρνει ο άνεμος απάνω στα σπαρτά σου
Με παίρνει ο ήλιος από την αγκαλιά σου.

Ειμαι βροχή και παίρνεις ομπρέλα, δειλά δειλά,
νομίζεις ότι κερδίζεις, ξανά και ξανά.
Και στο μπουρίνι μου κάνεις ότι σου μάθαν
Μάλλον δεν άκουσες ποτέ για κάποιον γλάρο Ιωνάθαν.

Τυφλη βια.

Η τυφλη βια
ηταν παντα τυφλη?
ή την τυφλωσε η τυφλη δικαιοσυνη?

Κι εχω και την αλλη να μου λεει οτι δεν φταιει ο σαμαρας που τα ψηφισε, γιατι ''τι να 'κανε κι αυτος? ετσι οπως τα εκανε ο αλλος, απο που θα εβρισκε λεφτα?''
τωρα εσενα αν σου κοψουν ολοκληρο το μισθο ή τη συνταξη, ποιος σου φταιει?

ο ενας εσωσε τη χωρα πριν 2 χρονια και εκλεισε τα αφτια οταν τον απειλουσαν με γουδι.
ο αλλος εσωσε τη χωρα ψηφιζοντας τα μετρα, ενω ηξερε οτι περιεχουν τη λαθος συνταγη, αλλα αν δεν τα ψηφιζε θα πεφταμε στον γκρεμο ενω τωρα καναμε λιγα βηματα πισω και κερδισε χρονο για να βρει τη σωστη λυση.
η αλλη εσωσε τη χωρα και τα ψηφισε γιατι δεν εχει το αλλοθι της αγνοιας.

ναι. η αληθεια ειναι οτι νιωθω πολυ σωσμενη σημερα.

η τυφλη βια
ηταν παντα τυφλη?
ή την τυφλωσε η τυφλη δικαιοσυνη?

Ετσι, ολα στη φορα

Ενταξει, βραβευτηκα! Ω ναι!
Με βραβευσε ο Seirios (μερσυ μποκου! :D ) και η αληθεια ειναι οτι πεταξα τη σκουφια μου οταν το ειδα.
Απο δω και περα ξερετε ε, στον πληθυντικο. οχι παιζουμε! :P
Τωρα πρεπει να βραβευσω κ εγω καποιους και να πω 7 πραγματα για μενα ε?
Χμ.. let me think.
Η αληθεια ειναι οτι ενω εχω το μπλογκ απο το '07, το ειχα αφησει για πολυ καιρο, σβηνοντας πρωτα ολες τις αναρτησεις και επειδη οι περισσοτεροι απο σας που με επισκεπτεσθε τωρα δεν με ξερατε τοτε, δεν ξερω τι να πρωτοπω.

1)Ειμαι κοκκινομαλλα. οχι φυσικη, αλλα το κοκκινο μου ειναι το καλυτερο και το πιο εντονο κοκκινο του κοσμου (τι ειπες? χεστηκες? )
2)Εχω φτερα. Ναι, εχω. Δεν ειμαι ακριβως νεραιδα, αλλα εχω φτερα.
3)Λατρευρω τη ποιηση και τα παραμυθια. Ο αντρας που θα μου λεει καθε βραδυ παραμυθι (απο αυτα που ξεκινουν με 'μια φορα κι εναν καιρο', οχι απο τα αλλα :P ), θα ειναι αυτος που θα παντρευτω κιολας. Εξαιρειται ο Jason, που για ενα μεγααααλο χρονικο διαστημα μου ελεγε σχεδον καθε βραδυ δικα του παραμυθια, επειδη ειναι μπαμπας μου
4)Εχω μια ιδιαιτερη αδυναμια στα τατουαζ και τα πιρσινγκ. Δεν εχω πολλα ομως.
5)Δεν εχω ανοιχτηρι για κρασι. Δεν ξερω που θα βρω αυτο το αναθεματισμενο αντικειμενο! (με ειπες χαζη??!!)
6)Η διαθεση μου μπορει να αλλαζει συνεχως μεσα στη μερα κι απο εκει που ειμαι μες το χαμογελο και το καψημο να βρεθω ξαφνικα με νευρα ή κατσουφια. Οταν ειμαι στεναχωρημενη ή νευριασμενη φτιαχνω γλυκα.
7)Οταν μεγαλωσω θα αλλαξω τον κοσμο.

Τα δικα μου βραβεια θα τα δωσω καποια αλλη στιγμη γιατι οι περισσοτεροι απο αυτους που ηθελα να βραβευσω, πηραν ηδη!

Κι αλλα γρηγορα πραγματα..

Εχουμε εξεταστικη λεμε.
Πολυ διαβασμα λεμε. -καλα, οχι και τοσο πολυ, αλλα να περασουμε και κανα μαθημα-

*αυτο παλι, που μολις εφυγε ο ΓΑΠ και ηρθε ο παπαδημος, ολοι το βουλωσαν και ξε-αγανακτησαν?
τωρα δεν καιγεται ο κ*λος μας?
τωρα βρηκαμε δουλειες?

*τι γινεται ρε μαν (μαν εκ του man αν εισαι αντρας, μαν εκ του μανιτσα αν εισαι γυναικα), θα ριξει καθολου χιονι? ειμαι συναχωμενη, εχω 46 πυρετο - 2 χαλασμενα θερμομετρα δειχνουν οτι εχω δεκατα μονο. τσ τσ τσ αχρηστα πραγματα μας πουλανε, 46 εχω σου λεω, το ξερω εγω!- και θελω να κοιταζω εξω και να χιονιζει. ακους?

*βαρεθηκα να διαβαζω σε συγκεκριμενο μεγαλο site κλαψιαρικα μηνυματα πονεμενων πατριωτων που χτυπιουνται γιατι οι βαρβαροι που κρεμονταν ακομα απο τα δεντρα οταν φτιαχναμε εμεις την ακροπολη -ποιοι εμεις ρε μαν, ησουν και εσυ εκει?- καταστρεφουν τη πατριδα τους και θελουν να αφανισουν το εθνος τους .

guess what. τη πατριδα σου τη κατεστρεψαν αυτοι που ψηφιζες τοσα χρονια για να σε βολεψουν.
αλλα ξερω, εσυ δεν ψηφισες ποτε κανενα απο αυτα τα κομματα, μπλα μπλα μπλα, που λεγαμε και με τον constandine.
που στο διαολο μαζευε τετοια ποσοστα ο δικομματισμος τοσα χρονια, δεν εχω καταλαβει αφου κανενας δεν τους ψηφιζε.
οταν λαδωνες δεν κατεστρεφες τη πατριδα σου?
οταν εβαζες βιζμα δεν κατεστρεφες τη πατριδα σου?
οταν εκλεβες την εφορια και τα τσεπωνες, δεν κατεστρεφες τη πατριδα σου?
Αρα, με βαση ολα αυτα -τωρα θα σου πω κατι αλλα μη τρομαξεις- τη πατριδα σου τη κατεστρεψες εσυ!

* 'εμεις ειχαμε και εναν πλατωνα, εναν αριστοτελη. εμεις τους δωσαμε τη δημοκρατια και τον πολιτισμο.'
παλι πληθυντικος. τι μανια σ'εχει πιασει. μπαρμπας σου ηταν ο πλατωνας? ο αριστοτελης? οχι. αρα τι 'ειχαμε'?
πες μου 5 πραγματα που ειπε ο καθενας απο αυτους. μπορεις? παλι οχι. ε τοτε σκασε!
ναι, φαε δημοκρατια και πολιτισμο τωρα. κανε μια βολτα στην αθηνα.
χορτασες πολιτισμο ε? σ'αρεσε?
αλλα ασε με να μαντεψω.. φανταζομαι οτι θα μου πεις πως για ολα φταινε οι μεταναστες. δεν θα σου πω καν οτι υπαρχουν και ελληνες που τους φερνουν εδω παρανομα γιατι δεν θα κοιμηθεις το βραδυ.
μονο οι μεταναστες ειναι το προβλημα σου?
και για τους ναρκομανεις που το κρατος, η πατριδα, το εθνος που λες και συ, τους αφηνει να πεθαινουν διπλα στο σπιτι σου?
τα'χω γραψει και σε αλλη αναρτηση. μην επαναλαμβανομαι.
παρενθεση. μεσα στον πολιτισμο βαζεις και τα μπουζουκια? κλεινει η παρενθεση.
οσο για δημοκρατια, εχεις υποψιν σου το στιχο 'θεωρουμαι τρομοκρατης για ο,τι λεω ετσι απλα'? θα στο εξηγησω αλλη μερα. εχετο στο μυαλο σου μεχρι τοτε.

και τωρα προσεξε με καλα γιατι θα σου πω κατι που θα σε σοκαρει.. ετυχε να γεννηθεις εδω, δεν εχεις καμια σχεση ουτε με τον πλατωνα. ουτε με τον αριστοτελη. ΟΥΤΕ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. αιωνες περασαν απο τοτε. πως να στο εξηγησω? αν παρεις το dna του αρχαιου δεν εχει σχεση με το δικο σου. και πρακτικα να το δεις!
ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ!

δεν σου λεω να μην νιωθεις περηφανος για το παρελθον αυτης της χωρας.
σε καμια περιπτωση δεν υποτιμω ουτε την ιστορια της, τουτε τιποτα απο αυτα που μπορει να μου καταλογησεις.
σεβομαι και την ιστορια της και τις παραδοσεις της και τα παντα. πραγματικα τα σεβομαι.
αλλα σεβομαι και την ιστορια του υπολοιπου κοσμου, των υπολοιπων χωρων.
σε καθε γωνια του πλανητη κρυβονται ενδοξοι αγωνες, μεγαλες προσωπικοτητες.
απο παντου μπορουμε να παρουμε κατι.
τα σεβομαι ολα το ιδιο. δεν μειωνω κανενος την ιστορια, κανενος τη παραδοση. τα σεβομαι ολα οσο σεβομαι και αυτη τη χωρα που γεννηθηκα και μεγαλωσα.
απλα εγω καταννοω πως το οτι γεννηθηκα εδω ειναι καθαρα τυχαιο γεγονος και ενω εσυ βλεπεις τον εαυτο σου σαν πολιτη μιας χωρας, εγω βλεπω τον εαυτο μου σαν πολιτη του κοσμου, γιατι, οπως καποιος εχει πει καλυτερα απο μενα, 'τα συνορα ειναι χαρακιες στη πλατη του πλανητη'.

και αν επιμενεις πως εμεις εχουμε πιο ενδοξο παρελθον απο τους αλλους, θα σου πω απλα οτι..
εμεις εχουμε ενδοξο παρελθον, οι αλλοι εχουν ενδοξο παρον. τι ειναι καλυτερο?
αν τα επιχειρηματα σου εχουν να κανουν μονο με το παρελθον, μη χρησιμοποιεις πρωτο πληθυντικο. ουτε εγω, ουτε εσυ ζουσαμε τοτε.
εχεις να μου πεις κατι για το οποιο νιωθεις εθνικη υπερηφανεια σημερα? μονο για το σημερα μπορεις να χρησιμοποιεις α' πληθυντικο.
δεν νομιζω οτι εχεις να μου πεις κατι.
αρα..

Γρηγορα πραγματα..

Πασχω απο παντελη ελλειψη εμπνευσης.
Τιποτα. Μηδεν. Νουλ. Κενο. Πως το λενε?!!
Εχω να γραψω ποιημα εδω και μεεεερες. Για παραμυθι, μη ρωτας καν.
Απο ιδεες κατι παει κι ερχεται, αλλα μεχρι εκει.
Δεν ξερεις ποσο εκνευριστικο μπορει ειναι αυτο.
Ξεκιναει και η εξεταστικη σε λιγο. Ζω ενα δραμα σου λεω.

Οι τελευταιες μερες ωστοσο ειναι πολυ ενδιαφερουσες.
Ας το ξεκινησω αλλιως ομως.
Αν με ρωτουσες περσυ τετοιες μερες πως φανταζομαι τη ζωη μου σε 5-10 χρονια (και παραπανω να εβαζες, παλι το ιδιο θα σου απαντουσα), ειχα πολλα να σου πω υπο μορφη σχεδιων και πλανων, αλλα μονο 2 στανταρακια.
Αν με ρωτησεις σημερα, εχω να σου πω μονο τα σχεδια και τα πλανα. Φαντασου.

Αυτο το για παντα και το αλλο, το ποτέ, ειναι τοσο σχετικα τελικα.
Ανθρωποι που δεν φανταζοσουν ποτε τη ζωη σου χωρις αυτους, οχι γιατι δεν μπορουσες, αλλα γιατι δεν ηθελες,
ανθρωποι που 'στις δανεικες τις προσευχες πονουσαν για τις δικες σου τις πληγες'.
ανθρωποι που οχι μονο δεν χρειαζοταν να τους μιλησεις για να σε καταλαβουν, αλλα καλα καλα δεν χρειαζοταν ουτε να σε κοιταξουν,
που μπορουσαν να διαβασουν ακομα και τις σιωπες σου και εφτανε να ηξερες πως απλα ειναι εκει -ασχετα απο το αν τους μιλουσες/τους εβλεπες η οχι- για να περασουν ολα,
τωρα τους πετυχαινεις καπου στο κεντρο, γυριζεις το κεφαλι απο την αλλη και προσπερνας γρηγορα, κανοντας οτι δεν τους ειδες.
'ποτε δεν ξερεις πως τα φερνει η ζωη'.
Ναι ναι, αλλα μερικα πραγματα δεν τα φερνει η ζωη, εμεις τα φερνουμε.
Αυτο ειναι το προβλημα. Αν τα εφερνε η ζωη, θα τα ριχναμε ολα πανω της και εμεις θα το παιζαμε αγγουρια.
Αλλα εμεις τα φερνουμε. Και τα καλα και τα καλα. Εμεις τα φερνουμε.
Μπορει μονο εγω, μπορει μονο εσυ, μπορει και οι 2.
Ακομα κι αν αλλο πηγαιναμε να κανουμε και αλλο καναμε τελικα.
Ποιος φταιει?
Το αγγουρι.
Ε ποιος φταιει μωρε? ολοι φταιμε. Μη με πρηζεις.

Ξερεις τι καταλαβα εγω τελικα?
Οτι το για παντα και το ποτε, ειναι οντως για παντα ή ποτε, οταν το λες αφου εχουν ολα περασει.
Ξερεις τι εννοω.
Οταν τον εχεις τον αλλο στη ζωη σου και λες για παντα ή ποτε, -ειτε σε συναισθηματα ειτε σε καταστασεις- συνηθως καταληγεις να τα παιρνεις πισω μετα.
Οταν ομως κατι εχει περασει, οταν εχουν φυγει τα νευρα, η πικρα, η στεναχωρια και ολα τα συναφη, τοτε μονο μπορεις να πεις για παντα ή ποτε και οντως να ειναι ετσι.
Γιατι?
Γιατι τοτε τα βλεπεις πιο καθαρα.
Και τοτε οι ιδιοι στιχοι παιρνουν αλλη ερμηνεια..
Καποτε τους ελεγες σαν υποσχεση. Τωρα μοιαζουν περισσοτερο σαν 'κιτρινο γραμμα στο συρταρι', σαν γραμμα χωρισμου στο μαξιλαρι.

'However far away, i will always love you
However long i stay, i will always love you
Whatever words i say, i will always love you
I will always love you..'

Για αλλους λογους βεβαια.
Αλλα παντα θα ειναι μεσα σου για ο,τι σημαιναν στη ζωη σου.
Για ο,τι σου εμαθαν.
Και ετσι πρεπει.
Οι αφορισμοι ειναι βλακειες.
Και τωρα μη πας να σκεφτεις αν εννωω ερωτες η φιλιες.
Εννοω και τα δυο.

Και θυμασαι τους στιχους..
'γυρνα, στα ματια κοιτα και πες μου
εχεις κρυμμενα πολλα, ξερεις πολλα απ'το χθες μου
επιμονα γινατια, πολλα κομματια
αλλα διαχυτα σκορπια κι αλλα κρυφα απ'τα ματια
μα εγω σε νιωθω κι οσα νιωθω δεν τ'αφηνω να φυγουν
γερναω και τραγουδαω με οσα διαλεξαν να μεινουν
ο,τι αγαπησα εχασα, με δακρυ το ποτισα
ειδα πολλα να αλλαζουν και αρρωστησα
και τωρα που μιλαω ειμαι αρρωστος ακομα
..
δεν κοιταω πισω, κραταω το βημα σταθερο
μη σου μοιαζει απλο, σ'αλλους θα φαινεται βουνο
δεν ζηταω γιατρεια, δεν την εχω αναγκη
..
χαμενο τρενο, ο,τι γνωρισα ξενο κι αν επιμενω
να που ακομα ξεμακραινω
η ζωη χαρτι καμμενο
και ξεμμενω ενα παιδι φοβισμενο

ζουσα για χρονια πολλα με ενα ονειρο ανταμα
ποτισμενο με μυστηριο και κοκκινο βαμμα
..
ψευδης διαδοση, καποιος μου ειπε λαθος ωρα
μα τι ψαχνεις τωρα, εμενα μ'επιασε η μπορα
ο βασιλιας μαλακες τη γλιτωσε απ'το βελος του
ταξιδεψα στο απειρο και εφτασα στο τελος του
ως το τελος θα μεινω εδω και θα 'μαι χυμα
ρε κουφαλα, δεν το κουνησα βημα
ησυχαζει η νυχτα, ακου τη σιωπη
σου μιλαει παντα χωρις ποτε να ακουστει
αφου φωναζεις συνεχως, ηρθε η ωρα να σωπασεις
η σειρηνα ειναι η αρχη της τελευταιας πραξης
κερναω σε εναν τοιχο τ'αντιο
τελευταια σελιδα απ'το σκισμενο μου βιβλιο
περασε η ωρα, νιωθω πως δεν προφταινω
οσο κι αν πλησιαζω στο τελος ξεμακραινω
πεφτει η νυχτα σαν ενα αστερι χαμενο
να'μαι παλι, σ'ενα σταθμο περιμενω..'
(Γυαλινη Σφαιρα)

Μια νυχτα πριν τη πρωτοχρονια μπροστα στο τζακι..

Αργα το βραδυ.. Αγαπημενη ωρα.
Βαζω τη γιαγια και τον παππου για υπνο, παιρνω λιγο κρασι και παω στο σαλονι, διπλα στο τζακι.
Ησυχια..
Ζεστο σπιτι..
Το μονο φως, αυτο της φωτιας που πεφτει πανω στα χριστουγεννιατικα στολιδια κοντα στο τζακι και τα κανει να λαμπουν.
Ο μονος ηχος, αυτος των ξυλων που καιγονται.
Βγαινω εξω να φερω λιγα ξυλα για μετα. Γυριζω. Ανοιγω τη βαρια ξυλινη πορτα. Με χτυπα στο προσωπο η ζέστη και η ομορφη μυρωδια του ξυλου που καιγεται, ενω ακομη η πλατη μου ειναι εξω.
Ξαπλωνω στον καναπε.
Πινω λιγο κρασι.
Αρχιζω να σκεφτομαι τη χρονια που αφησα πισω.
Αυτα που αφησα πισω. Αυτα που βρηκα μετα.
Χαιρομαι που αφησα εκεινα πισω. Χαιρομαι που βρηκα τα αλλα μετα.
Δεν θα αλλαζα τιποτα.
Θυμαμαι τις προηγουμενες χρονιες, τις ιδιες γιορτινες μερες. Παντα πηγαινα στο χωριο τοτε γιατι ηθελα να φυγω μακρυα, να ηρεμησω μεσα μου. Παντα μελαγχολικες αυτες οι μερες. Παντα για τον ιδιο λογο.
Οχι φετος.
Αποψε ειχα να σκεφτω ομορφες στιγμες, χαμογελα, τραγουδια, γελια.
'ποσο χρονο εχασα..', ψυθιριζω.
Λιγο κρασι ακομα.
Δεν πειραζει. Ετσι επρεπε να γινει.
Χαμογελο.
Γουλια.
Κλεινω τα ματια χαμογελωντας ακομα. Γυριζω το προσωπο μου στο τζακι. Μου ζεσταινει το προσωπο.
Ακουω τη φωτια.
Αλλη μια γουλια. Ακομα χαμογελαω ασυναισθητα.
Σιγοτραγουδαω.. 'τους ανθρωπους της ζωης μου καθησα να τους μετρησω, τους παροντες, τους αποντες, κανα-δυο περαστικους..οσους αφησαν σημαδι, οσους πηρε το σκοταδι, τους εκεινους, τους τυχαιους, τους πολυ προσωπικους.. φιλιες και αγαπες που πηραν οι δρομοι..μποεμ καλλιτεχνες, παιδια με γραβατες..αγαπες που εμοιαζαν να 'χουν αξια και αλλες που ξεμειναν στη χειραψια..'
Κι ακομη χαμογελαω. Ποσα εζησα σε μια χρονια.
Δεν μετανιωνω για τιποτα. Δεν θα αλλαζα τιποτα. Τιποτα.
Αλλη μια γουλια.
Ακομη το τζακι μου ζεσταινει το προσωπο.
Ακομη χαμογελαω.
Ακουω τη φωτια.
Σκεφτομαι 'καλα ολα αυτα φανιτσα, αλλα ain't no love in the heart of the city'.
Και θυμαμαι κατι. Στραβωνω λιγο το στομα. 'άλλα θελω κι άλλα κανω, πως να σου το πω'..
Κι αν δεν νιωθεις, δεν εχει αξια...
Αλλη μια γουλια.
Ακουω τη φωτια..
'Πριν σκοτεινιάσει απόψε ο ουρανός,
τα κρίματα σου μάζεψέ τα και ρίχτα.
Όσο θα καίγονται, θα δίνουνε φως
στην πιο μεγάλη νύχτα..'
Κοιταω το τζακι.
Ακουω τη φωτια.
Το κρασι τελειωσε.
Τα ματια μου κλεινουν ασυναισθητα και ερχεται ο πιο ηρεμος υπνος..

'και βιαζεσαι γιατι ξερεις πως αποψε ο ουρανος θα σκοτεινιασει και θα μοιαζει μαγικος..'


(κι ολα αυτα επειδη ο ασωτος μιλησε για 'κρασι και τζακι' και τα θυμηθηκα!!)