Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Παει και το '14.. (ενταξει, αλλο ηθελα να γραψω)


       Σκεφτεσαι οτι ολη η ζωη σου χωριζεται σε φασεις που εμφανιζονται την ωρα που πρεπει, αφηνουν αυτο που χρειαζεσαι και δινουν τη θεση τους σε μια καλυτερη.
Σκεφτεσαι τον εαυτο σου τα τελευταια 4 χρονια. Περα απο τα κοινωνικοοικονομικα, περνουσες ωραια. Κι ομως..Ολο τρωγοσουν με τα ρουχα σου και ησυχια δεν ειχες. Παντα αυτη η αισθηση του ανικανοποιητου. Αλλα τοτε νομιζες πως απλα ηθελες κι άλλα. Οχι υλικα βεβαια, αλλα κι άλλα. Να δεις κι άλλα, να κάνεις κι άλλα. Το 'ριχνες στην αχαριστη φυση του ανθρωπου και παραδεχοσουν την απληστια σου.
        Ομως.. Ομως δεν ειχες καταλαβει πως αυτο που σ'ετρωγε ηταν εκεινη η κοσμογονικη Ευα που πιστευε οτι θα γνωρισει τον κοσμο μεσα απο την 'αλλοτριωση'. Το προβλημα ομως ηταν οτι εσυ δεν ησουν αυτη. Μπορει να περνουσες ωραια, αλλα ολες αυτες οι αποψεις , ολες αυτες οι θεσεις, δεν ηταν εσυ. Πανω στη ζαλαδα του 'εχω παρει φορα και δεν με σταματαει τιποτα' ομως, γελουσες μ'αυτες και σιωπηλα καποιες φορες ισως και να τις υιοθετουσες. Και πανω που πιστευες οτι θα ενιωθες πιο ελευθερη πια, χωρις τα προηγουμενα κωλυμματα σου, τωρα νιωθεις και ανησυχη και αναισθητη. Νομιζεις πως η Ευα θα σου δειξει τη ζωη, τη στιγμη που αυτο που ηθελες πραγματικα ηταν να υπερβεις τη ζωη. Να βρεις αυτο το κατι που σε ξεπερναει και μεσα του συναντας τον εαυτο σου. 
          Και ξαφνικα μπαινουν στη ζωη σου ανθρωποι που η Ευα δεν πολυγουσταρει ισως γιατι βλεπει πως αν στεργιωσουν, κινδυνευει η παντοκρατορεια της πανω σου.
Ομως κατι τους κραταει εδω. Και σιγα σιγα σου ανοιγουν ολα τα παραθυρα της ψυχης σου για να παρει αερα, σου καθαριζουν τη σαβουρα απο τα ματια και σου δινουν ολα τα απαραιτητα τρανταγματα για να βρεις τον εαυτο σου.
Που δεν ειναι η Ευα.
Γι αυτο δεν ειχες ησυχια.
Γι αυτο τρωγοσουν.
Γιατι ησουν τοσο μακρυα απ' αυτα που ειχες πραγματικα μεσα σου, αυτα που ηθελες κι αναζητουσες. Και ξαφνικα συνειδητοποιεις οτι το ανικανοποιητο που ενιωθες, δεν ηταν επειδη ηθελες ΚΙ 'ΑΛΛΑ, αλλα επειδη ηθελες ΆΛΛΑ
Και τωρα τα βρηκες.
Και ξαφνικα ολα βγαζουν νοημα..

"και σκεφτομαι πως ισως πια μπορω να γραψω εναν στιχο αληθινο.."


και καπως ετσι βγαινει το '14, μ'ενα χαμογελο αλλοιωτικο απο τα προηγουμενα, πιο δικο μου..
                                                           :)


Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

μπου


Αυτό, μιας και πλησιάζουν Χριστούγεννα και θυμάται ο κάθε υποκριτής τον Χριστούλη που γεννήθηκε στη φάτνη, και ω τι γλυκειά ιστορία να τη πει στα παιδια και στα εγγονια του την ωρα που τρωει στο γεματο τραπεζι, στο ζεστο σπίτι με ολους τους αγαπημενους του. Ριχνει και 0.20 στο δισκο καθε Κυριακη στην Εκκλησια, νηστεύει Χριστούγεννα και Πασχα (απο τα γαλακτοκομικα, γιατι τις γαριδομακαροναδες τις τσακιζει και η μικροπρεπεια και το βρισιδι παει κι ερχεται) κανει και τον σταυρο του και χαμογελα γιατι εχει κλεισει δικλυνο στον παραδεισο.

"Η νηστεία που θέλω εγώ είναι ετουτη.. να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, τους καταπιεσμένους να απελευθερώνετε και να συντρίβετε κάθε ζυγό. Νηστεία είναι με τον πεινασμένο το ψωμί σας να μοιράζεστε, τον άστεγο να φέρνετε στο σπίτι, αν κάποιον βλέπετε γυμνό με ρούχα να τον ντύνετε. Τότε θα με φωναζετε κι εγω θα σας αποκρίνομαι, βοήθεια θα γυρεύετε και θα σας απαντω "ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ" . Μοιράστε με τον πεινασμένο το ψωμί σας και δώστε ανακούφιση στον καταπιεσμένο."

-Παλαιά Διαθήκη, Ισαϊας, 59,4-10


"Τοτε θα πει και σε εκεινουνς που στέκονταιστα αριστερά του “φύγετε μακρυά από εμέ (..) ,γιατι πείνασα και δεν μου δώσατε να φάγω, δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και δεν με πήρατε στο σπίτι σας, γυμνός και δεν με ντύσατε, άρρωστος και φυλακισμένος και δεν με επισκεφθήκατε”
 Τοτε θα αποκριθούν και αυτοί λέγοντες, “Κυριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο η διψασμένο η ξένο η γυμνό η άρρωστο η φυλακισμένον και δεν σε υπηρετήσαμε;”
 Τοτε θα αποκριθή σε αυτούς και θα πει “αλήθεια σας λέγω· εφ' όσον δεν κάνατε τα καλά αυτά σε ένα από αυτούς που ο κόσμος θεωρεί πολύ μικρούς, ούτε σε μένα το κάνατε”. 
  -Καινή Διαθήκη, Κατα Ματθαίον, 25, 31-46


Χριστούγεννα έρχονται και είπα να γράψω κάτι.. κάτι που ξεχνάμε όταν δεν μας βολεύει.. γιατι κάπου έχει χαθεί το νόημα.. όταν ο Χριστός είπε να αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου, εννοούσε να τον αγαπήσεις βαθειά και αληθινά, χωρις διακρίσεις  και τότε θα ξέρεις τι να κάνεις. Δεν θα τον περιθωριοποιείς, δεν θα τον αδικείς, θα κάνεις τα πάντα γι αυτόν.Θα είσαι δίπλα του και θα σηκώνεις μαζί του τον σταυρό του. Όποιος κι αν είναι, απ' όπου κι αν έρχεται. Δεν βρήκα στη Γραφή κανένα κριτήριο, οπότε φαντάζομαι οτι εννοούσε όλους τους ανθρώπους..