Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

παρε να 'χεις


''Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.

Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.'
'

Τάσος Λειβαδίτης




περι καταδικης της βιας, τα ειπε ωραια ο νικολας
και μιας και πρεπει να καταδικασουμε τη βια "απ'οπου κι αν προερχεται", αλλιως ειμαστε ολοι τρομοκρατες, εχω να πω οτι ξεχασα να καταδικασω τη βια του καρχαρια που τρωει τη φωκια, του λαγου που τρωει το καροτο, της αλεπους που τρωει τη κοτα και τα σχετικα του ζωικου βασιλειου.
δεν πιστευω να ξεχασα τιποτα?







(οι εικονες ειναι απο δω
http://sinthimatasetoixoys.wordpress.com/ )







8 σχόλια:

  1. "Μα ποιος θα 'ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπό-
    ρας που πέφτει;
    Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβή-
    σουν στο χώμα
    Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των
    ποιητών;
    Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
    Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.

    Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή
    και το θάνατο."
    Μανόλης Αναγνωστάκης (Η αγάπη είναι ο φόβος...)

    Φανή το ποίημα που παρέθεσες είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Κάθε φορά που το διαβάζω νιώθω ότι κάποιος με κλοτσάει στην κοιλιά. Νιώθω συνένοχος.
    Η μεταπολεμική ποίηση αποτελεί έμπνευση αλλά και μέντορα για τους νέους αγώνες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ειχα καιρο στη βιβλιοθηκη εναν τομο με ποιηση του Λειβαδιτη απο το 1950 μεχρι το 1966 αν δεν κανω λαθος, και διαβαζα λιγο απο δω, λιγο απο κει μεχρι τις γιορτες που πραγματικα το αποστηθησα σχεδον. τον λατρεψα!

      ο Αναγνωστακης ειναι ο δευτερος πιο αγαπημενος μου ποιητης, μετα τη Δημουλα. νομιζω οτι κυριως αυτοι οι 2 φταινε για την αγαπη που εχω στη ποιηση!

      Διαγραφή
  2. Χέη
    πράγματι, Νικόλας τα λέει!
    Ο κυρ-Τάσος εδώ δίνει σφαλιάρες, κάθε φορά που το διαβάζω..
    Δύσκολη υπόθεση πάντως ο άνθρωπος, όπως τον εννοεί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και θεωρητικα να τα δεχτουμε αυτα, στη πραξη θα τα κανουμε? εκει ειναι το θεμα!

      Διαγραφή
  3. μπραβο ρε φανή! και ευχαριστω για το σχολιο σου!
    οσον αφορα τα συνθηματα χάχα ουδεν σχόλιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή